Ouders vertellen

“Een weekend in mei. Er is mooi weer voorspeld en dat is maar goed ook, want ik ga kamperen.
Samen met mijn zoon en nog vier anderen ouders en hun kinderen, vanuit Vreekwijk.
Ondanks onheilspellende berichten van mijn zoon over survivalachtige taferelen,
heb ik er tóch zin in.
Ik mag namelijk een heel weekend lang qualitytime doorbrengen met hem.
En qualitytime is iets waar we de afgelopen jaren nauwelijks meer aan toe zijn gekomen.

Maar buiten dat, kijk ik ook uit naar de kennismaking met de anderen ouders.
Lotgenoten.
Mensen die weten wat het is om je kind uit huis te plaatsen.
Die de eenzame strijd kennen en weten wat je bedoelt wanneer je praat over onmacht en verdriet.

Mijn zoon.
Ik heb hem in dat weekend weer even teruggezien.
Gezien zoals ik me hem herinner, uit betere tijden.
Ik heb hem horen schateren van het lachen, ik heb hem zien spelen, ongedwongen,
zonder de last die hij tegenwoordig vaak bij zich draagt.
Ik heb ook ónze band weer ervaren.
En ik heb gezien hoe hij zijn best doet om te overleven in het oerwoud van problemen.

Ik heb ouders gesproken en de herkenning gevonden, waar ik naar zocht.
Ervaren dat we niet de enigste zijn die dit doormaken.
Ik heb de steun gevoeld van de groepsleiding en van hun deskundigheid gebruik gemaakt.

Moe, maar voldaan heb ik mijn spullen weer ingepakt.

En voor het eerst, sinds lange tijd, heb ik weer wat hoop.
Hoop op een betere toekomst.
Voor hem, voor mij, voor ons”.