Jongeren vertellen

Jacqueline (17 jaar) kwam ongeveer 1 maand geleden binnen op 'De Molenstraat', één van de adolescentenleefgroepen van BJ Brabant. Daarvoor had zij mee gedaan aan het pel (project ervarend leren) project. Ze kwam rechtstreeks vanuit Frankrijk naar hier.

"Het eerste wat mij opviel was dat de mensen meteen contact met je proberen te leggen wat ik erg fijn vond. We wonen hier met zeven meisjes en twee jongens. En we hebben hier zeven aardige mentoren, waar ik het goed mee kan vinden.
Ik ben erg blij dat ik hier naar toe ben gekomen, omdat ik hier veel leer en omdat ik het hier erg naar mijn zin heb. De groep vind ik erg gezellig.

We zitten meestal buiten met zijn allen een sigaret te roken en dan komen de begeleiders er ook altijd even bij zitten. Of samen boodschappen doen.
We leren zoal: zelfstandig te zijn met o.a. geld om leren gaan, boodschappen doen, koken (vijf dagen in de week gezond, twee dagen in de week ongezond), wassen en je kamer netjes houden. Daarnaast krijgen wij ook taken die wij 2 maal per week uitvoeren. Hier wordt een planning en schema voor gemaakt. Eens in de week hebben wij huisbespreking waarbij iedereen aanwezig moet zijn.

Ik ben erg tevreden met de begeleiding die ik hier krijg.
Als ik een probleem heb of wat dan ook kan ik altijd aan de deur van het kantoor kloppen.
Nou, dat was het eigenlijk wel zo'n beetje".

Groetjes Jaqueline

Mourad was 15 jaar toen hij bij één van de zorgboeren van BJ Brabant belandde. Daarvoor kregen Mourad en zijn gezin begeleiding van de IPT (Intensieve Pedagogische Thuishulp). Toen het thuis helemaal uit de hand dreigde te lopen besloot moeder haar zoon uit huis te plaatsen.

Ik bedroog, beloog en bestal mijn moeder, ik blowde, ik slikte pillen en ik begon ook te snuiven.

Op een dag heeft mijn moeder gebeld en toen ben ik uiteindelijk bij een Nederlandse boer terecht gekomen.

Ik wist dat ik nog niet naar huis kon, dus ik heb toen uiteindelijk besloten om mee te doen aan het PEL (Project Ervarend Leren) en naar Frankrijk te gaan.

In het begin huilde ik veel, maar na een tijdje kon ik me daar wel goed voelen.

Ik ben zelfs na ongeveer 1.5 maand gestopt met roken.

De boer en boerin roken zelf niet. Toen ik gestopt ben met roken werd mijn band met hun beter.

Mischien kwam dat ook omdat ik me dan minder afzonderde om te gaan roken.

Ik werkte daar, ik deed verschillende dingen, bijvoorbeeld een kalfje voeren, kippen eten en drinken geven, grasmaaien en nog andere dingen. Ik ben daar iets meer als 4 maanden geweest.

Ik ben nu 2 maanden thuis en het gaat goed met me. Op school maar ook thuis. Ik gebruik geen drugs meer (Ik heb zelfs niet één hijs van een joint gehad). Ik werk nu, ik voetbal en ik ben ook een keer uitgegaan.

Ik denk dat als ik niet weg was gegaan van thuis dat ik dan niet gestopt was met drugs gebruiken. Je kunt daar nadenken en als je echt wil kun je er ook iets aan hebben.

Het is misschien niet allemaal makkelijk, maar als je echt wil kun je je door die moeilijke dingen heen helpen. Je kunt je ook goed voelen zonder drugs of alcohol.

VREEKWIJK....

Tsja, wat moet ik nu zeggen over Vreekwijk? Mij is gevraagd om een stukje te schrijven hoe dat ik het allemaal ervoer toen ik hoorde van mijn ouders dat ik naar Vreekwijk moest. Ik dacht: maar nooit hè! Ik ga niet naar zo'n 'gevangenis'. Toch maar een keer op gesprek geweest. We kregen ook een rondleiding en ik zag al die gasten daar lopen. Pff, dacht ik nog, wat moet ik hier nu doen? Ben ik ook zo 'erg' als die gassies? (ik dacht namelijk zelf dat het bij mij wel meeviel….) Na een aantal gesprekken met de plaatsingscoördinatoren en mijn toekomstige mentor Leon Vallen moest ik op Vreekwijk komen. Je begrijpt dat ik niet stond te springen, al m'n vrienden 'kwijt', niet meer op de hoek staan in het dorp, doordeweeks niet meer naar het voetbalveld, niet meer naar mijn eigen school. Al die dingen moest ik missen. En wat kreeg ik er voor terug? Die (gevangenis) daar in Deurne. De eerste weken vlogen voorbij. Dat is meestal met iets nieuws. Heel veel regels wat niet mag en allerlei verplichtingen, overdag naar school en 's middags naar de activiteiten zoals sporten. De eerste weken waren wel het ergst. Niet naar huis in de weekenden, allemaal dingen die nieuw waren etc. etc. Van een thuissituatie met drie broers en een zusje, een pa en een ma, naar een leven met tien personen in een huis. Na een aantal maanden zagen mijn ouders en ik dat het stukken beter ging, dus toch! De dingen die thuis fout gingen even goed op een rijtje zetten en er daar ging je vervolgens aan werken. Dat ging niet altijd eenvoudig, zo iets heeft zijn ups and downs. Maar onthoud altijd dat de groepsleiding het beste met je voor heeft. Ook al zie jij het op dat moment anders, later zul je zeggen: "Ja, ze hadden toch gelijk, die knuppels!!" In eerste instantie was het de bedoeling dat ik daar een jaar zou gaan wonen en dan zou ik weer naar huis mogen. Maar na een jaar hadden we een gesprek en toen kwam de 'leuke' mededeling dat ik nog maar een half jaar langer moest blijven. Begrijp me niet verkeerd, ik had het daar goed naar mijn zin, maar het is een hele teleurstelling als je te horen krijgt dat je nog niet naar huis mag. Op dat moment gaan er allerlei dingen door je hoofd. "Hoezo? Ik had toch goed bijgeleerd? Waarom moest ik dan nog langer blijven?" Nog een half jaar langer niet naar het voetbalveld, nog niet naar de kroeg in je dorp, nog niet naar je vrienden!!! "Ja Willem, je weet dat we het beste met je voor hebben, en wij denken dat we in dit komende halfjaar jou nog meer kunnen leren dan in het afgelopen jaar." Oké, mee ingestemd en inderdaad, het laatste halfjaar was ook een erg leuke en leerzame tijd. Ze 'zetten' je in de maatschappij zeg maar. Dat je als een 'normaal' persoon kunt leven in deze wereld. Het is niet leuk om daar naar toe te moeten , maar onthoud altijd een ding ze hebben het beste met je voor! Eén tip nog, probeer zo snel mogelijk te accepteren dat het inderdaad niet zo lekker loopt en dat je inderdaad hulp nodig hebt. Dan sta je er voor open en mag je voor dat je het weet weer naar huis.

Willem Kuijntjes (ex-cliënt BJ Brabant)

Willem woont nu thuis bij zijn ouders. Hij heeft een vaste baan als uitvoerder bij een hovenier. Hij is daarnaast nog werkzaam als privéchauffeur en portier. Hij werkt heel veel. Tevens is hij de opleiding mbo-niveau 4 aan het afronden in het ontwerpen van tuinen. Thuis gaat alles heel goed. Hij slikte eerst ook medicatie tegen de ADHD, maar deze heeft hij nu ook niet meer nodig. Als hij niet druk bezig is neemt hij deze af en toe in om rustig te worden. Tevens is hij in zijn sociaal netwerk erg betrokken bij het voetballen. Hij fitnest en kickbokst er ook nog bij.

Al met al, het gaat goed met Willem.